Franciszek Karpiński - Laura i Filon
LAURA
Już miesiąc zeszedł, psy się uśpiły
I coś tam klaszcze za borem,
Pewnie mnie czeka mój Filon miły
Pod umówionym jaworem.
Nie będę sobie warkocz trefiła,
Tylko włos zwiążę splątany,
Bobym się bardziej jeszcze spóźniła,
A mój tam tęskni kochany.
Wezmę z koszykiem maliny moje
I tę pleciankę różowę:
Maliny będziem jedli oboje;
Wieniec mu włożę na głowę.
Prowadź mię teraz, miłości śmiała,
Gdybyś mi skrzydła przypięła!
Żebym najprędzej bór przeleciała,
Potem Filona ścisnęła.
Oto już jawor... Nie masz miłego!
Widzę, że jestem zdradzona!
On z przywiązania żartuje mego;
Kocham zmiennika Filona.
Pewnie on teraz koło bogini
Swej, czarnobrewki Dorydy,
Rozrywkę sobie okrutną czyni
Kosztem mej hańby i biedy.
Pewnie jej mówi: że obłądzona
Wspieram się w drzewa i bory
I miasto jego białego łona
ściskam nieczułe jawory.
Filonie! wtenczas, kiedym nie znała
Jeszcze miłości szalonej,
Pierwszy raz-em ją w twoich zdybała
Oczach i mowie pieszczonej.
Jakże mię mocno ubezpieczała.
Że z tobą będę szczęśliwą!
A z tym się chytrze ukryć umiała,
Że bywa czasem fałszywą.
Słabą niewinność łatwo uwiodą!
Teraz wracając do domu
Nauczać będę moją przygodą,
Żeby nie wierzyć nikomu.
Ale któż zgadnie, przypadek jaki
Dotąd zatrzymał Filona?
Może on dla mnie zawsze jednaki,
Możem ja próżno strwożona?
Lepiej mu na tym naszym jaworze
Koszyk i wieniec zawieszę,
Jutro paść będzie trzodę przy borze,
Znajdzie... jakże go pocieszę!
Och, nie! on zdrajca, on u Dorydy,
On może teraz bez miary
Na sprośne z nią się wydał niewstydy,
A ja mu daję ofiary...
Widziałam wczoraj, jak na nię mrugał,
Potem coś cicho mówili,
Pewnie to dla niej kij ten wystrugał,
Co mu się wszyscy dziwili.
Jakżeby moję hańbę pomnożył,
Gdyby od Laury uwity
Wieniec na głowę Dorydy włożył,
Jako łup na mnie zdobyty.
Wianku różany! gdym cię splatała,
Krwią-m cię rąk moich skropiła,
Bom twe najmocniej węzły spajała
I z robotą-m się kwapiła.
Teraz bądź świadkiem mojej rozpaczy
I razem naucz Filona,
Jako w kochaniu nic nie wybaczy
Prawdziwa miłość wzgardzona.
Tłukę o drzewo koszyk mój miły,
Rwę wieniec, którym splatała,
Te z nich kawałki będą świadczyły,
Żem z nim na wieki zerwała...
Kiedy w chruścinie Filon schroniony
Wybiegł do Laury spłakanej,
Już był o drzewo koszyk stłuczony,
Wieniec różowy stargany.
FILON
O popędliwa!... o ja niebaczny!...
Lauro!... poczekaj... dwa słowa...
Może występek mój nie tak znaczny,
Może zbyt kara surowa.
Jam tu przed dobrą stanął godziną,
Długo na ciebie klaskałem,
Gdyś nadchodziła, między chruściną
Naumyślnie się schowałem.
Chcąc tajemnice twoje wybadać,
Co o mnie będziesz mówiła?
A stąd szczęśliwość moje układać,
Ale czekałem zbyt siła.
Pierwsze twe skargi o Dorys były,
Sądź o mnie, Lauro, inaczej,
Kogóż by wdzięki tamtej wabiły,
Kto cię raz tylko obaczy.
Prawda, że czasem z nią się bawiło,
Mając znajomość od długa,
Ale kochania nigdy nie było,
Nie już ten kocha, co mruga.
Oto masz ten kij, po nim znamiona
Niebieskie, gładko rzezane.
W górze zobaczysz nasze imiona
Obłędnym węzłem związane.
Cóżem zawinił, byś mię gubiła
Przez twój postępek tak srogi?
Czyliż dlatego, żeś ty zbłądziła,
Ma ginąć Filon ubogi?
Jeśli się za co twych gniewów boję,
To mię ta rozpacz strapiła,
Drogom kupował ciekawość moję.
Łzamiś ją swymi płaciła.
Ale w tym wszystkim złość nic nie miała,
Wszystko z powodu dobrego.
Ja wiem, dlaczegoś tyle płakała.
Ty wiesz, mój podstęp dlaczego.
LAURA
Dajmy już pokój troskom i zrzędzie;
Ja cię niewinnym znajduję.
Teraz mój Filon droższy mi będzie,
Bo mię już więcej kosztuje.
FILON
Teraz mi Laura za wszystko stanie,
Wszystkim pasterkom przodkuje,
I do gniewu ją wzrusza kochanie,
I dla miłości daruje.
LAURA
Jedna się Dorys wyłączyć miała,
Jej pierwsze miejsce naznaczę,
Na to wspomnienie drżę zawsze cała.
Cóż, kiedy cię z nią obaczę!
FILON
Dla twego, Lauro, przypodobania,
Przyrzekam ci to na głowę,
Chronić się będę z nią widywania,
W żadną nie wnidę rozmowę.
LAURA
Czymże nagrodzę za te ofiary?
Nie mam, prócz serca wiernego.
Jedne ci zawsze przynoszę dary,
Przyjmij je jak co nowego.
FILON
Któż by dla ciebie nie zerwał węzły
Przyjaźni, co mię nęciły?
W twej pięknej twarzy wszystkie uwięzły
Nadzieje moje i siły.
LAURA
Ja mam mieć z płaczu po twarzy smugi,
Ale jak mi się nadarzy
Spleść i ułożyć warkocz mój długi,
Mówią, że mi to do twarzy.
FILON
Gdyby mi Akast dawał swe brogi
Ze złotem swojej Ismeny,
Rzekłbym: "Akaście, tyś jest ubogi,
Bo moja Laura bez ceny".
LAURA
Ani ja pragnę szczęścia wielkiego,
Które, choćbym też i miała,
Za jeden uśmiech Filona mego
Zaraz bym z chęcią mieniała.
FILON
O, światło moje wpośród tej nocy!
Zagrodo mego spokoja!
Ty jeszcze nie wiesz o twojej mocy,
A ja czuję ją!... o moja!
LAURA
Połóż twą rękę, gdzie mi pierś spada,
Czy słyszysz to serca bicie?
Za uderzeniem każdym ci gada,
Że cię tak kocha jak życie.
FILON
Daj mi ust... z których i niepokoje,
I razem słodycz wypływa,
Tą drogą polę zapały moje,
Aż gdzie twa dusza przebywa.
LAURA
Czy w każdym roku taka z kochania,
Jak w osiemnastym, mozoła?
Jeśli w tym nie masz pofolgowania,
Jak człek miłości wydoła?
FILON
ściśnij twojego, Lauro, Filona,
Ja cię przycisnę wzajemnie,
Serca, zbliżone łonem do łona,
Rozmawiać będą tajemnie.
LAURA
Ty mię daleko ściskasz goręcej,
A jam cię tylko dotknęła,
Nie przeto, Filon, kochasz mię więcej,
Miłość mi siły odjęła.
FILON
Laura! coś dotąd dla mnie świadczyła,
Jeszcze dowodzi to mało,
Że mię tak kochasz, jakeś mówiła,
Jeszcze mi prosić zostało.
LAURA
Tegom się miała z ciebie spodziewać?
Jakże to skarga niezbożna!
Nie proś, nie każ mi, ty mię chcesz gniewać?
Kochać cię więcej nie można.
FILON
Kiedyż mię za to nie będziesz winić?
I kiedy będziesz wiedziała,
Co do dzisiejszej łaski przyczynić,
Że taka miłość nie cała?
LAURA
Filonie! widzisz wschodzące zorze!
Już to drugi raz kur pieje,
Trochę przydługo bawię na dworze...
Jak matka wstała!... truchleję.
FILON
Żal mi cię puścić, nie śmiem cię trzymać.
Kiedyż przyśpieszy czas drogi?
Gdy z moją Laurą i słodko drzymać,
I bawić będę bez trwogi?
LAURA
Miesiącu! już ja idę do domu,
Jeśliby kiedy z Dorydą
Filon tak trawił noc po kryjomu,
Nie świeć, niech na nich dżdże idą.
|
|