Strona główna/Materiały/Wykłady ze starożytności/

            Księga Hioba, poza wykładnią teologiczną, jest w zasadzie niezbędna do zrozumienia całości zagadnień dotyczących chrześcijaństwa. O ile można wyłącznie powierzchownie zinterpretować ten fragment, jako historię cierpienia całkowicie niezawinionego, o tyle można spojrzeć również bardziej dogłębnie.

            Historia mówi o Hiobie, który był człowiekiem bogatym, szczęśliwym i bogobojnym. Stał się przedmiotem zakładu Boga z szatanem, odebrano mu majątek, rodzinę, nawet zdrowie. Hiob jednak się nie załamał w wierze, dzięki temu wszystko co utracone, Bóg przywrócił mu w stanie pomnożonym. Najprościej mówiąc w przypadkach, które spotykały Hioba nie było jego winy, jego cierpienie jest zatem męczeństwem za wiarę.

            Idąc głębiej można się zastanowić, dlaczego Bóg, który wszak nie musi nikomu (a zwłaszcza szatanowi) udowadniać własnej potęgi, zdecydował się na taki okrutny eksperyment. Nawet wyrównanie krzywd niewiele zmienia – nie można zapomnieć o straconej rodzinie, zyskując nową. Pytanie więc: dlaczego? Odpowiedź jest następująca – współczesne chrześcijaństwo opiera się bardziej o Nowy Testament, który prezentuje mniej radykalną wersję chrześcijaństwa, np. zamiast zasady „oko za oko” jest „nadstaw drugi policzek”. Bóg Hioba jest jeszcze Bogiem starotestamentowym – surowszy, bardziej wymagającym, łatwiej wpadającym w gniew (wystarczy przypomnieć sobie potop). Nie dziwi zatem, dlaczego tak łatwo stawia na szali istotę życia swojego wyznawcy. Życie Hioba ma być potwierdzeniem idei, może zatem być potraktowane przedmiotowo.

            Aby oddać sprawiedliwość należy połączyć historię Hioba z Nowym Testamentem. Można wręcz powiedzieć, że los Hioba jest zapowiedzią losu Chrystusa, który, również niewinny, poświęcił się dla ratowania ludzkości. Cierpienie niezawinione, którego symbolem jest Hiob staje się udziałem samego Boga. Wniosek jaki z tego płynie jest prosty – cierpienie nie jest karą za grzechy, jest wręcz wyróżnieniem, nagrodą. Zgodnie z zasadą, że Bóg nie daje ludziom zadań, które przerastają ich możliwości, nałożenie tak bolesnego i ryzykownego wyzwania, świadczy wyłącznie o olbrzymim zaufaniu i miłości Boga.

            Zgodnie z tym założeniem można wyjaśnić wiele zagadnień związanych z chrześcijaństwem, np. męczeństwo i istnienie świętych męczenników, wyprawy krzyżowe (bardzo krwawe, ociekające wręcz żniwem śmierci), a współcześnie patrząc wojny i bolesne choroby. Wszystko to zostaje zesłane tym, którzy mogą podołać wyzwaniu. Nagroda jest jedna i najwspanialsza z punktu widzenia człowieka wierzącego – zbawienie i życie wieczne. Z psychologicznego punktu widzenia łatwiej jest znosić cierpienie i niepowodzenia, gdy spostrzega się w nich jakiś wyższy sens, cel. Dlatego w chrześcijaństwie (zresztą podobnie jest w islamie), cierpienie staje się nie ułomnością, lecz specjalnym, trudnym zadaniem.

<< powrót